1. həyatının ən çətin, sıxıntılı illəri. bir cücəni anasınnan ayırıb çöllüyə atmaq kimi. insanın yanında, çevrəsində dayağı olmadıqda, həyatın çilələrinə qarşı tək başına ayaqda durmaqla yükümlü olur. kirayə tutulan bir ev, qaz, su, işıq, internet hamsı sənin məsuliyyətində, halbuki, ailənlə olsan, hamsı ailə rəsinin öhdəsində, sən sıxıntısızsan, axşam dostlardan sağollaşdığında evdə səni gözləyən ailən, iştahını qabardacaq bi süfrə var. ama o ailəsinnən uzaqda böyüyür, ailənin şəxsi heyyətini təkcə skype'da görür, hamısı cam in qarşısına toplanar, bəlli etməzlər hər şeyin yaxşı olduğunu söylərlər, sən də etməzsən, olmadığı halda pulun var mı sualına "var" , narahat olmuyun cavabını verərsən ama ailən bunu yeməz. sabahsı atan kartına pul vurduğunu sənə sms yazar, telində kontur olmadığından cibin dolu olsun atam cavabını yazammazsan. bir gün xəstələnərsən bunu ailənə bəlli etməzsən, onlar da olası bəd bir hadisəni səndən gizlədərlər, ortada belə iki şaxəli prosedur baş verər. xoş günlər sənsiz qeyd edilər, sən isə tanışlarının sənə atdığı o günün şəkillərinə baxıb buruq sevinc keçirərsən. bu yolu o özü seçib, ailədən uzaqda olmağı, öz ayaqları üstündə dayanmağı, hər sorunla hər sıxıntıyla özü baş etməyi məhz özü seçib, içində qəribə bir hiss daim onun başını xarab edər, dostları ailəsinin yanında, sıfır sıxıntı, ən azından xəstələnəndə başının üstündə duracaq ailən var, sən isə ailədən uzaq, giderin çox, gəlirin az. sənə qolu vurmaqçün assist edəcək heç kim yoxdu, o epizodu özün yaratmalı və sonda qolu aktivinə yazdırmalısan.